een ladder in het vagevuur
Theatertekst
Wat drijft een mens tot het uiterste? Is het de stem van de duivel op je schouder, de loodzware erfenis van een vader, of de oogverblindende glans van andermans vrijheid?
1885. In het grauwe, conservatieve Brabantse Nuenen worstelt de jonge hulppredikant Klaus van den Heuvel met zijn afkomst, zijn geloof en een destructieve, cynische innerlijke stem. Hij raakt bevriend met en gefascineerd door de roodharige, getormenteerde schilder die in de pastorietuin ronddwaalt: Vincent van Gogh.
Wanneer Vincent na de plotselinge dood van diens vader getransformeerd lijkt tot een baken van levenslust en scheppingsdrang, raakt Klaus geobsedeerd door de sleutel tot dit geluk. De zoektocht leidt hem terug naar zijn eigen wortels en zijn tirannieke vader, de oud-sergeant Andreas, die Klaus' jeugd in Nederlands-Indië tekende met harde hand. Het is het begin van een noodlottige spiraal van geweld, waanzin en een schokkende ontmoeting in korenvelden van Auvers-sur-Oise.
KLAUS Kom je zondag naar de kerk?
MARGRIET Ik hoef niet meer zondagen te werken.
KLAUS Maar kom je naar de kerk?
MARGRIET Natuurlijk. Natuurlijk. Ik wil gered worden nu ik kan vluchten… Zal jij me redden?
Ze laten elkaar los. Ze kijken elkaar aan. Ze komen dichter tot elkaar.
KLAUS Ik zou je met blote handen uit het vagevuur trekken…
MEPHISTO Kun je toch beter een ladder voor gebruiken? Idioot, zo brand je jezelf alleen maar, zo wint niemand.
Ze komen dichter tot elkaar. En dichter. De Bijbel valt op de grond. Vincent verschijnt aan de horizon.
VINCENT Klaus! Mijn beste man! Klaus!
Klaus laat Margriet snel los, Vincent komt bij hen staan, een brede glimlach op zijn gezicht. Hij kijkt eens goed naar Margriet.
VINCENT Stelt u mij eens voor aan uw metgezel, Eerwaarde.
KLAUS J-ja natuurlijk, eh, Margriet Hendrickx, dit is Vincent van Gogh, de oudste zoon van de overledene.
VINCENT Aangenaam, mevrouw.
MARGRIET Ik zag u niet meelopen in de stoet.
VINCENT Nee, mijn vader en ik hebben vanmorgen al afscheid genomen, je kunt iemand wel uit blijven zwaaien, op een gegeven moment is het ook gewoon klaar. Dus gaan we door!
Vincent heeft grote tassen en veel spullen bij zich, hij laat per ongeluk wat kwasten vallen. Vincent raapt ze op.
VINCENT Klote! Lacht hartelijk daar gaan mijn penselen.